Beżową włóczkę, która pierwotnie miała być przeznaczona na clapotis, wykorzystam teraz do zrobienia sobie sweterka.

Nie znam nazwy i składu przędzy; wiem natomiast, że jest ona bardzo przyjemna w dotyku – coś jakby połączenie angorki z moherem.

Tył sweterka rozpoczęty

Wybrałam delikatny wzór ażurowy wpleciony w pasy (8 oczek) jerseju i (2 oczka) ściegu francuskiego. Wzorem tym wykonam przód i tył. Nie mam jeszcze pomysłu na wykończenie pod szyją; być może zrobię delikatną pliskę z rulonikiem z prawych i lewych oczek. 

Rękawy będą miały długość 3/4. We wzorze pominę narzuty zotawiając jersej i ścieg francuski. 

Skończyłam szaliczek.

Clapotis ma prawie 2 metry długości i 35 cm. szerokości. Zużyłam ok. 25 dag włóczki akrylowej "Mega". 

Dół robótki wykończyłam 2 rzędami półsłupków. Zastanawiam się nad frędzelkami.

Dla wszystkich, którzy kibicowali mi kiedy "walczyłam" z clapotisem –

– kwiatki z jesiennego ogródka.

Jak postanowiłam, tak zrobiłam. Beżowy szaliczek sprułam. Do prucia podeszłam zdroworozsądkowo – poznałam nowy splot i zdobyłam doświadczenie, które wykorzystam w następnej robótce. 

Clapotis z czerwonej "Megi" prawie na finiszu 

Na szaliczek kupiłam 30 dag włóczki – tak na wszelki wypadek, gdyby włóczka okazała się mało wydajna.

Clapotis wykonuję drutami nr 4. Jestem już w III sekcji i przerabiam prosto 70 oczek, które wyznaczają szerokość. O długości zdecyduję później; jedno jest pewne – szalik, na życzenie mojej córci – ma być długi.

Oczka już spadają …

i spadałyby dalej, gdyby nie zmiana planów.

Po przerobieniu kilkunastu rzędów stwierdziłam, że szaliczek jest zbyt szeroki. A i kolor jakoś przestał mi się podobać. Włóczka sama w sobie jest ciekawa, ale na clapotis chyba niezbyt się nadaje. Zdecydowałam, że spruję moją dotychczasową robótkę, a z odzyskanych nici zrobię, tak jak kiedyś planowałam – sweterek. 

Będąc na spacerze zajrzałam do pasmanterii. Po wejściu do sklepu od razu zwróciłam uwagę na czerwoną "Megę". Cudo!

Piękna melanżowa przędza rodem z Turcji

Zakupu dokonałam pod wpływem impulsu (zresztą nie po raz pierwszy mi się to zdarzyło). Właśnie z tej włóczki zrobię clapotis.

Dzierganie szaliczka postępuje. Właśnie ukończyłam II sekcję i na drucie mam 107 oczek.

Rożek clapotisa w promieniach październikowego słońca

Robótkę wykonuję zgodnie z instrukcją. Nie daję się ponieść fantazji, żeby czegoś nie poplątać. Ten rodzaj ściegu wykonuję po raz pierwszy i wprowadzenie własnej twórczości w takiej sytuacji może uczynić więcej złego niż dobrego.

Cierpliwie liczę oczka i rządki, narzucam i dobieram – wszystko zgodnie ze schematem opracowanym przez Elę (dziękuję Ci Elu).  

Kiedy tak siedzę i "dziobię" te oczka zastanawiam się nad znaczeniem słowa "clapotis". Nie mogę oprzeć się myśli, że nazwa ta ma chyba coś wspólnego ze spadaniem oczek. Ot tak – po prostu – oczko klap, klap i szliczek będzie gotowy.

W przerwie między sekcjami clapotis’a wyszłam do ogrodu. Oczom moim ukazał się taki oto widok – po raz drugi w tym roku rozkwitły miniaturowe różyczki.

Różyczki miniaturki – jesienne kwiatki w moim ogródku

Oprócz różyczek, zakwitły również chabry i zaczęły owocować truskawki. Cuda jakieś, czy coś?

Po kilku latach przerwy wracam do drutów. Moj "come back" zacznę od wykonania oryginalnego szalika, dla którego robótkujące dziewczyny wymyśliły równie oryginalną nazwę "clapotis".

Chwila zastanowienia: Czego potrzebuję, żeby zabrać się za robótkę?

– Druty? – mam!

– Schemat i opis? – mam!

– Nici? – tego akurat pod ręką nie nam.

Wybrałam się zatem w poszukiwaniu włóczki … na strych, gdzie w pudłach przechowuję moje skarby tzw. "cuda niewida".

W jednym z kartonów znalazłam tę oto włóczkę i … ściągacze, które świadczą o tym, że prawdopodobnie kiedyś miałam zamiar zrobić jakiś sweterek.

Włóczka, chociaż wiekowa, nic nie straciła na swojej wartości; nadal jest puszysta i ma ciekawy jasno beżowy kolor. Mimo, że nie znam składu przędzy (etykiety,  gdzieś zginęły) uważam, że nadaje się na szaliczek.

A zatem do dzieła ………