Wije, wije się szaliczek.
Już wychodzi za koszyczek.
Szaliczek w stanie roboczym (bez rozciągania) ma w tej chwili 60 cm długości.
Na drutach Nr 4 mam 76 oczek. Jeszcze kilka rzędów i będę musiała dowiązać niteczkę z drugiego kłębuszka. Zdecydowałam, że będę dziergała tak długo, aż zużyję całą włóczkę.
Kiedy na blogu Edy zobaczyłam lawendowe śliczności nie mogłam się oprzeć … i szybciutko udałam się na licytację TUTAJ . Dzisiaj odebrałam paczuszkę, a w niej: wianuszek w kształcie serca, trzy bukieciki i trzy saszetki z zasuszonymi lawendowymi kwiatkami (zamawiałam dwie, trzecią dostałam od Libry w prezencie – sympatyczny gest, za który serdecznie dziękuję).
Misternie uplecione lawendowe serduszko powiesiłam na ścianie obok miejsca gdzie najczęściej przebywam.
Z zasuszonych gałązek ułożyłam lawendową kompozycję.
Bukiet wraz z zestawem przypraw ustawiłam na stole w jadalni.
Do zagospodarowania pozostają drobniutkie pachnące kwiatuszki. Z nich w niedalekiej przyszłości mam zamiar zrobić kilka woreczków zapachowych. Jak uszyć taki woreczek wiem, ale jak go ozdobić – niestety nie; chyba mam zbyt skromne zasoby z wzorkami. Póki co wysypię lawendowe kwiatki do koszyczka i postawię na nocnej szafce w sypialni. Niech przyjemna woń lawendy utula mnie do snu.
Późne lato, albo jak kto woli – wczesna jesień. Wokół tyle ciekawych barw, a wśród nich czerwone owoce jarząbu pospolitego – inaczej jarzębiny.
Czerwone korale, czerwone niczym wino …
Zebrane w baldaszki jaskrawoczerwone owoce jarzębiny zawsze mnie zachwycały. W dzieciństwie robiłam sobie z nich korale, teraz zasuszam, żeby później komponować suche bukiety.
Mama mawiała: „Jarzębina pięknie owocuje – mokrą jesień zwiastuje”. Ciekawa jestem jaką jesień będziemy mieli tego roku?
Owoce jarzębiny są bogatym źródłem witamin, w tym C. Mają dwa razy więcej beta-karotenu niż marchew. Jarzębina obniża poziom tłuszczów i wspomaga pracę wątroby.
Lecznicze wartości owoców jarząbu pospolitego warto wykorzystać, przy czym – przed przetworzeniem – należy je odpowiednio przygotować, gdyż zawierają gorycze, a zwłaszcza toksyczny kwas parasorbinowy. Na szczęście kwas ten ulega rozkładowi pod wpływem wyższej temperatury (suszenie) i przy obniżeniu temperatury poniżej 0 st. C. Proces pozbywania się goryczki i toksycznego kwasu z surowych owoców jarzębiny nazywany jest odgoryczaniem.
Najprostrzym i skutecznym sposobem odgoryczenia jest zamrażanie. Ja czynność tę wykonuję w następujący sposób: starannie oczyszczam owoce, dokładnie je myję i osuszam, następnie wsypuję do woreczków foliowych i szczelnie zawiązuję, wkładam do zamrażalnika lodówki na kilka lub kilkanaście dni (owoce przetwarzam wówczas kiedy mam na to czas).
W swoich kuchennych zbiorach posiadam kilka propozycji wykorzystania jarzębiny do świetnych w smaku przetworów. Jednak najczęściej przygotowuję galaretkę.
Galaretka z jarzębiny
Wykonanie:
1. Owoce jarzębiny wyjąć z zamrażalnika, rozmorzić, przepłukać, osączyć i rozgnieść (np. tluczkiem do ziemniaków).
2. Otrzymaną papkę włożyć do garnka, dodać sok i startą skórkę z cytryn, zalać wodą; gotować na małym ogniu przez ok. 30 minut. Przecedzić przez gazę.
3. Przecier jarzębinowy wlać ponownie do garnka, dodać cukier i gotować (pamiętając o usuwaniu szumowin); galaretka jest gotowa kiedy kropla wylana na talerz nie rozpływa się.
4. Galaretkę przełożyć do wyparzonych słoików i zakręcić. Przechowywać w pokojowej temperaturze żeby zapobiec scukrzeniu się przetworu.
Taką galaretkę wykorzystuję przede wszystkim do herbaty.
(Mojej galaretki – póki co – pokazać nie mogę: tamtegoroczna spożyta, a tegoroczna jeszcze nie zrobiona z powodu odgoryczania owoców w zamrażalniku).
Chłód ostatnich dni zapowida,że szaliczek może być niebawem bardzo przydatny. Muszę zatem troszeczkę przyśpieszyć, dlatego robótka pojechała ze mną na niedzielny wypad do Chojnic.
Poniżej kilka migawek z pobytu na ziemi chojnicko-bytowskiej
Spokojna przystań jachtowa na jeziorze Charzykowy
Zadowolone z posezonowej ciszy łabędzie.
Początek trasy spływu kajakowego rzeką Słupią przy Gołębiej Górze. Z tego miejsca w 1964 r. na spływ kajakowy „Rodzinka w duszpasterskim spływie kajakowym rzeką Słupią” wyruszył Ks. Abp. Karol Wojtyła.
Dla upamiętnienia zdarzenia – mieszkańcy gmin Bytów i Czarna Dąbrówka ufundowali pamiątkowy obelisk.
Mogę zatem spokojnie powiedzieć, że wekendowego czasu nie zmarnowałam – połączyłam przyjemne z pożyteczym: oczy i duszę pięknem przyrody nacieszyłam, a i szaliczka przybyło.
W oczekiwaniu na dostawę włóczki rozpoczęłam dzierganie szaliczka.
Po przerobieniu kilku rzędów stwierdziłam, że coś mi nie pasuje.
Najpierw dopatrzyłam się pomyłki we wzorze – wszystkie rzędy przerabiałam na prawo, gdy tymczasem rząd 6 (i kolejne jego odpowiedniki w powtórzeniach) powinnam przerabiać na lewo. Następnie – kiedy mój szaliczek miał ok. 15 cm długości – doszłam do wniosku, że Baśka jest mało elastyczna (za mało w niej naturalnej wełny) przez co robótka traci na sprężystości.
Mówi się trudno … Baśka wróciła na motek.
Udałam się zatem do pasmanterii i nabyłam Kashmirek. Włóczkę śliczną i delikatną jak pawie piórko.
Kashmirek śliwkowy przeznaczam na szliczek dla siebie, a ten w kolorze szarym – na szaliczek dla mojej córci.
Jak myślicie, od którego szaliczka zacznę moją robótkę?
Zauroczył mnie szal o wdzięcznej nazwie "Fale Dunaju", który wypatrzyłam na blogu Truscaveczki tutaj .
Truscaveczka podała (przetłumaczyła) również sposób jego wykonania. Dzięki:))
A zatem do dzieła!!!
Aha … Jeszcze włóczka – w tym momencie bardzo użyteczne okazało się moje pudło z zapasami. Chwila grzebania i mam …
Baśka (30% wełny i 70% akrylu – 300 m/100g) przyjemna mięciutka włóczka i śliczny kolorek zgaszonego różu.
Oj coś mi się wydaje, że na jednym szaliczku się nie skończy … córcia już się koło mnie kręci. Czyżby szaliczek ją także zauroczył?
Nic bardziej nie motywuje do rozpoczęcia dziergania jak coraz dłuższe wieczory i coraz chłodniejsze dni, i – w moim przypadku – chęć ucieczki przed wykończeniem rozpoczętych haftów.
Poczyniłam zatem stosowane przygotowania:
1. Kupiłam nowy koszyczek.
2. Znalazłam sklep i zamówiłam włóczki.
3. Wygrzebałam druty i inne niezbędne akcesoria dziewiarskie.
4. Nabyłam kilka nowych gazetek z wzorkami i fasnonami, żeby być w zgodzie z panującymi w modzie trendami (znając siebie pewnie i tak wybiorę jakiś wzorek i model z mojego archiwum).
No coż, teraz już nie mam wyjscia – zaczynam dzierganie.
W planach (z zachowaniem proporcji zaangażowania w robótki) mam zamiar wykonać:
– cztery sweterki dla siebie,
– jeden sweterek dla mężusia.
Sezon na śliwki trwa, a jak śliwki – to obowiązkowo w moim domu – półkruche ciasto śliwkowe z przepyszną słodką pianką.
Ciasto półkruche ze śliwkami i pianką
Składniki na ciasto:
Pozostałe składniki:
Wykonanie:
1. Śliwki umyć, osączyć, przepołowić i wypestkować.
2. Włączyć piekarnik i nagrzać do 200 st.
3. Na stolnicę przesiać mąkę, dodać pokrojoną na kawałki magrarynę i połączyć ze sobą siekając delikatnie nożem. Dodać pozostałe składniki – zagnieść. Oddzielić 1/3 ciasta i włożyć do zamrażalnika lodówki.
4. W średniej wielkości blaszce – wyłożonej papierem do pieczenia – równomiernie rozwałkować pozostałe ciasto. Posypać tartą bułką i ułożyć śliwki przekrojoną stroną do góry.
5. Wstawić do piekarnika i zapiec ok. 20 min. na jasno złoty kolor. Wyjąć i lekko przestudzić.
6. Ubić pianę z białek, przy końcu ubijania dodać cukier i jeszcze chwilę ubijać.
7. Pianę wyłożyć na podpieczone ciasto.
8. Na tarce o dużych otworach zetrzeć odłożone do lodówki ciasto.
9. Wstawić ponownie do piekarnika, zmniejszyć temperaturę do 180 st. i piec jeszcze ok. 40 min.
Zapraszam na ciasteczko i życzę smacznego:))
Kilkunastodniowy lipcowy urlop spędziłam na naszych przepięknych Mazurach.
To tutaj, otoczona zielenią mazurskich lasów i łąk, wśród błękitu mazurskich jezior i rzek, naprawdę wypoczęłam i naładowałam się pozytywną energią.
Wypoczywałam nad jeziorem Jagodne wygrzewając się w słoneczku i słuchając szumu trzcin.
Podziwiałam malownicze mazurskie wioski …
… i urocze miasteczka.
Pływałam kajakiem po najpiękniejszej rzece Mazur – Krutynii …
… i ślizgałam się po wodach największego polskiego jeziora Śniadrwy.
Zachwycałam się pięknem nieskażonej (jeszcze) cywilizacją natury …
Odwiedziłam magiczne miejsce nad jeziorem Bełdany – Galindię.
Kolebki pradawnych mieszkańców Krainy Tysiaca Jezior – strzegą …
… dostojni wojowie
… i ponętne rusałki.
Łodzi Galindów …
… i wpływających do galindyjskiego portu jachtów …
… pilnuje groźny strażnik.
Biesiadowałam z rycerzami …
… na zamku w Ryniu
… i bawiłam się z kowbojami na Pikniku Country w Mrągowie.
Chwile wyciszenia znalazłam w Świętej Lipce.
Tutaj przy dźwiękach muzyki organowej …
… mogłam dokonać pewnych przemyśleń i przewartościowań w życiu.
Pełne nostalgii mazurskie wieczory
spędzałam w towarzystwie przesympatycznych współwczasowiczów z Wrocławia, Kętrzyna, Gdańska, Warszawy i Poznania popijając „zieloną herbatkę” …
… i spożywając – wcześniej złowione przez Mężusia i upieczone na ogniu – rybki.
Mazury pożegnałam słowami K.I. Gałczyńskiego z nadzieją powrotu za rok:
„Jutro popłyniemy daleko,
jeszcze dalej niż te obłoki,
pokłonimy się nowym brzegom,
odkryjemy nowe zatoki.
Nowe ryby
znajdziemy w jeziorach,
Nowe gwiazdy
złowimy w niebie,
popłyniemy daleko, daleko,
jak najdalej, najdalej
przed siebie
Starym borom, damy nowe imię,
nowe ptaki znajdziemy i wody,
posłuchamy, jak bije olbrzymie,
zielone serce przyrody.”
"Lady" ma się dobrze. Faza krzyżykowania jest już zakończona.
Teraz muszę się pobawić w zaznaczanie niektórych konturów kontrastową niteczką.
W międzyczasie zakupiłam w Haftach Polskich po promocyjnej cenie zestawik z kwiatkami magnolii.
Obrazek ten od dawna mi się podoba, dlatego natychmiast po rozpakowaniu przesyłki zaczęłam haftować.
W dniu dzisiejszym moja wyszywanka jest już prawie w połowie wzoru.
Pomyślałam, że kwiatek magnolii będzie się dobrze czuł w towarzystwie kwiatków wiśni i jabłoni.
Po wyszyciu i oprawieniu obrazki będzą zdobiły ścianę w niedawno wyremontowanej kuchni.
Takie są moje najbliższe plany, a jak będzie wyglądała realizacja? Czas pokaże …
Ja Kobieta 